Dag 6 (Settelen) t/m Dag 13 (WARM)

Nou, okee, okee, weer eens een blog. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ‘s avonds vaak weinig energie meer heb voor een blog (hele dagen werken en dan heel veel warm is even aanpassen, zegmaar). Maargoed, beter laat dan ooit en dingen. Dus bij deze, terwijl ik af en toe koude lucht op mijn armen, benen en buik blaas, typ ik dapper verder.

Goed, de dag nadat ik aangekomen was op mijn permanente plekkie, had ik om acht uur ‘s ochtends bagel breakfast met de interns en onze begeleiders. Is op zichzelf natuurlijk niet echt een ding, maar je moet er wel zien te komen. Er gaan hier dus shuttles en er is een app die aangeeft hoelang nog tot ze bij een bepaalde halte zijn, maar die app is… Tja. De tijdsinschatting van die app is zo goed als mijn ruimtelijk inzicht, zullen we maar zeggen. Maargoed, ik was niet dramatisch te laat en iets later dan acht uur komen was ook niet erg, gelukkig. De rest van de dag gewoon gewerkt, ‘s middags nog een seminar en ‘s avonds begon het grootste feestje van de dag. Zie je, er zit een badkamer aan deze kamer vast. Yay, een badkamer voor mij alleen! Ja, leuk en dingen, maar echt heel vies. Ik denk niet dat die badkamer ook een schoonmaakbeurt gezien heeft. Als in: toen ik klaar was, kwam ik er achter dat mijn badkamer niet oud-grijs was, maar wit-crème. Ja. Inderdaad.

Op donderdag heb ik gewoon de hele dag gewerkt en begon ik het concept van de shuttle een beetje te begrijpen en heb ik mijn best gedaan om de route een beetje te leren kennen (dat is een stuk makkelijker dan panisch op de app volgen of je al in de buurt van je stop bent). Die avond ben ik begonnen met het schoonmaken van de keuken, want die was helemaal vies. Alles plakte, maar nu niet meer. Ik heb geen smetvrees, maar vies, jongens. Oh joh. Vergeet ik nog bijna het leukste van die dag: ik ben uit mijn werk een kort rondje door de Yale Art Gallery gaan maken! Ik heb alleen bij de Europese kunst (tja, ik wilde even trots Hollandsch doen) en de American Contemporary Art gekeken. Amerikaanse musea zijn ook weer een ervaring. Het is heel rustig en sereen, maar er was vrij veel bewaking en ze volgen je echt de zalen in. “Ja meneer de bewaker, ik wilde dit schilderij van 8 bij 4 meter heel graag onder mijn shirt gaan meenemen, maar zolang u me hier op de vingers kijkt, ga ik dat natuurlijk NOOIT onopvallend meekrijgen!”. Oh, en ze hadden vooral veel Italiaanse dramatische kunt, maar ook een beetje Nederlands – waar ik dus heel trots naar heb staan kijken, in de hoop dat van mijn gezicht te lezen was hoe grote kunstkenner en Hollander ik was. Ik weet niet of het werkte. Ik had trouwens ook superleuke lampjes gekocht (in een lichtsnoer) en die zit nu om mijn hoofdeinde gewikkeld, lekker knus.

Vrijdag hadden we weer pizza-lecture, yaay! ‘s Avonds laat (ergens rond 11 uur) zat ik nog lekker in mijn bedje, en toen ging ineens een raar geluid af. Dat was een beetje schrikken (okee, hart in mijn keel-beetje). En even later nog een keer. Toen bedacht mijn briljante brein dat het waarschijnlijk de voordeurbel was (en ik wist dat er nog een huisgenoot moest komen). Helaas voelde het stel dat er al was (ook huisgenoten dus, de verdieping onder mij) niet de behoefte om de deur open te gaan doen, dus toen ben ik maar heel dapper naar beneden gegaan. Ik heb heel stoer het wachtwoord gevraagd (Wie heeft je kamer verhuurd? Hoe heet hij? Hoe heet jij?) en hem toen binnengelaten. Bleek iemand van de UN in Afghanistan te zijn, die er een reis van 24 uur op had zitten. Hij was me intens dankbaar dat ik hem had binnengelaten.

Zaterdag heb ik lekker heel erg weinig gedaan. Ik heb wel iets gedaan, maar ik kan me stiekem niet helemaal herinneren wat. Ik denk dat ik een beetje rondgelopen heb? En gewoon diehard niets heb gedaan. Mocht wel van mijzelf. Ik heb ook de vriendin van de laatkomer ontmoet, die is heel aardig! Ze zijn allebei heel open en geïnteresseerd richting mij, we kletsen altijd eventjes als ik thuiskom.

Jawel! Zaterdag ben ik naar het Peabody Museum of Natural History geweest! Veel dino’s enzo. En een hele floor met kriebelbeestjes, die heb ik maar overgeslagen. Ik vond het heel tof dat er zo veel informatie bij alle stukken stond, dat maakte het een stuk interessanter. Maar het had niet dat gevoel van ‘gezellig naar het museuuuum’. Blijkbaar is museumbezoek hier een serieuze aangelegenheid.

Zondag heb ik ook iets gedaan (zo hee, dát is knap). Zondag ben ik op een New Haven-Yale-ice cream-tour geweest. Oftewel: rondje langs de toffe Yale dingen in New Haven en ondertussen alle ijswinkels een keertje vanbinnen zien. Was erg tof, Yale is echt heel mooi. Zijn wel slimmies trouwens, alles ziet er superfancy en oud uit, behoorlijk indrukwekkend. Blijkt dus een hele hoop helemaal niet oud te zijn, ze doen gewoon alles in oude stijl bouwen. Ja, echt. Maar daar heb ik zelfs een vriendinnetje gemaakt! Stiekem ben ik daar best heel trots op, nieuwe mensen leren kennen is niet helemaal mijn grote talent. We hebben telefoonnummers uitgewisseld en als we nog toffe dingen gaan doen, dan laten we het elkaar even weten (dan kunnen we misschien samen).

Toen maandag – 4th of July! Echt heel leuk om een keer te hebben meegemaakt, al was het niet zo heel groot hier (komt denk doordat hier veel internationale mensen zitten). ‘s Avonds heb ik vuurwerk gekeken in East Rock Park, dat was erg tof. Helaas kon Veronica (het vriendinnetje) niet mee, maar het was een prachtige show.

Dinsdag weer gewoon werken, voelde erg als een maandag. Geen bijzondere dingen gedaan, verder. Denk ik. Oeh, jawel, ik heb pasta gemaakt! As usual weer veel te veel, dat is echt keimoeilijk – ineens voor één iemand koken als je gewend bent aan een gezin van zes. Okee, niet dat ik vaak kook, maar hoeveelheden inschatten en dingen. Nouja, je snapt het idee. Nou kan ik wel een paar maaltijden vooruit, dat is iets?

Vandaag was weer een werkdag (noujaaaa, gaat ze een beetje naar Amerika om te wérken!), maar met een leuk intermezzo – op een niet-blije éénjarige passen. Mijn collega Rachel kwam vragen of ik heel misschien tijd had om op een baby te passen, die niet blij was, maar wiens mama een onderzoekssessie had. Nouja, je kent me, draai ik mijn hand niet voor om natuurlijk! Baby was inderdaad niet blij. Ze draaide zich echt van mij weg, begon regelmatig met huilen, en hier for dear life vast aan haar bakje druiven. Totdat ik – in mijn ‘goodies, wat moet ik nou doen met een Amerikaanse baby die heel erg niet blij is, en die ik dus niet zomaar op kan pakken’-helderheid – bedacht dat ik over haar ruggetje kon aaien. Lang verhaal kort: Renate heeft weer een nieuw vriendinnetje. Het eerste half uur was alles prima zolang ik over haar ruggetje bleef aaien. Nouja, dan doen we dat wel hoor, ik ben niet zo moeilijk. Vanaf nu heet ik The Baby Whisperer en ik wil ook graag een TV-programma op National Geographic, als het even kan.

En dat is ook gelijk een mooie afsluitende zin. Die bij deze dus geen afsluitende zin meer is. Maar het was een mooi idee.

Slaap lekker, mede-Nederlanders!

Advertisements

3 Comments Add yours

  1. Pom says:

    Ahahahaha, jouw gevoel voor humor doet het nog. Extra pasta kun je ook met ExpressPost naar een Arnhemse minder begaafde kok sturen e-ven-tu-eel?
    Ik ga op zoek naar het nummer van NatGeo. Prime time?

    Like

    1. Renate says:

      Iedereen kan pasta maken, joh 😀

      Like

  2. Wat een leuke blogpost, nog steeds vinden wij Rembrandt één van de beste schilder van de wereld en echt Dutch💋💋🤗🤗👍🏻👍🏻

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s