Dag 18 (Weeklead) t/m Dag 24 (Kanoën

on

Deze week was ik onderdeel van een groepje dat de prachtige taak van week lead had. Dat hield in dat we de spreker van het college van de maandag moesten introduceren, op dinsdag een artikel moesten samenvatten, presenteren en bediscussiëren en op woensdag een update moesten geven over ons eigen project. Een prachtige taak natuurlijk, waar ik al mijn gehele stageperiode smachtend naar uitkeek.

Nougoed, dramatisch was het niet, behalve de woensdag. Althans, volgens mijn hoofd. Volgens mijn vriendinnetje Melissa deed ik het hartstikke goed, maar persoonlijk denk ik daar anders over.

Ergens in deze week (denk ik – ik kan het me niet helemaal goed herinneren, en ik heb het niet opgeschreven, aaaah.) zijn we ook bij de foodtrucks geweest. Cayla en Melissa vonden het een grote schande dat ik daar nog nooit was geweest. En ze vonden dat ik van het kleingeld in mijn portemonnee af moest. Daar hadden ze wel een punt, stiekem. Punt is namelijk – Amerikaans kleingeld is keimoeilijk. Er zit geen logica in en om te voorkomen dat ik vijf uur bezig was met de goeie muntjes vinden, gooide ik gewoon steeds vrolijk het kleingeld bij de rest van de verzameling, in plaats van dat uit te geven. Resulteerde in bijna 10 dollar in kleingeld. Ja.

Dus – Melissa’s briljante oplossing was om steeds het geld uit te tellen, in mijn knuistje te stoppen en me dan op een foodtruck of kassa af te sturen. If it works, it ain’t stupid, zegmaar.

Donderdag verveelden Cayla en ik ons een beetje, dus stuurde Rachel ons op een missie. We mochten flyers verspreiden in New Haven voor de studies die Yale momenteel doet. Stiekem was het echt heel lekker om buiten te lopen (en smerig warm, maar hee, ik klaag niet).

Overigens heb ik me in mijn op-mezelf-tijd ontpopt tot een ware keukenprinses. Creatief, altijd lekker, supergevarieerd en immer innovatief. Okee, één bewering is niet helemaal waar, ik laat jullie zelf kiezen welke. Maar, zie de foto’s, ohmnomnom.

Oh, en misschien hebben de namen wat nadere toelichting nodig: Cayla en Melissa zitten ook in Helena’s groep van interns, en ze zijn extreem lief en fijn en hele goeie vriendinnen geworden, net als Rachel.

Op zaterdag ben ik gaan fietsen! Ik moet eerlijk zeggen dat ik de helft van de tijd niet wist of ik uberhaupt op wegen was waar je mocht fietsen, maar aangezien er geen politie achter me aan kwam, vermoedde ik dat het wel okee was. Amerikanen zijn niet ingesteld op fietsers, en ik denk dat ik het daar bij houdt.

Ik ben naar een Messiaanse synagoge gefietst, waar ik een dienst bijgewoond heb. De gemeente was erg op de tradities gefocust, maar het was bijzonder om een keer mee te maken.

Op zondag heb ik gekanood (wut, is dit een woord? Ik denk het niet. Het ziet er raar uit. Maar er zit geen kriebelstreepje onder, dus Word vindt dat het wel een woord is?). Dat was echt heel gaaf. De natuur was prachtig, het weer was heerlijk – maar dat is het hier tot nu toe altijd geweest, ghehe. Op een gegeven moment was het water zo helder, dat je alles kon zien – krabbetjes, visjes, takjes, echt alles. Ik wilde daarna nog een stuk wandelen, maar het was heel warm en mijn water was bijna op, dus dat leek me niet zo verstandig.

Kanoënnnnn.
Kanoënnnnn.

Nougoed, weer een week, dus! Zelfs met het typen, voelt het alsof de tijd vliegt. Raaaaaaaaaaar.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s